Γνώρισα τα μαστιχόδεντρα ή αλλιώς τους σχίνους από κοντα αυτό το καλοκαίρι στο όμορφο ναυτικό νησί της Χίου. Τα δέντρα αυτά, με τους υπέροχους περίπλοκους κορμούς, τα περιβάλλει ένα μυστήριο, ευδοκιμούν και δίνουν μόνο σε αυτό το νησί το δάκρυ τους, την μαστίχα. Ο σχίνος πληγώνεται, τραυματίζεται στον κορμό του δέντρου από τους μαστιχοπαραγωγούς, το «κέντημα» μια παραδοσιακή διαδικασία καλλιέργειας που περνάει από γεννια σε γεννιά. Το δέντρο χαράζεται, και προσφέρει την μαστίχα, δακρύζει. Το δάκρυ του είναι ιαματικό για πολλές παθήσεις.  http://Μαστίχα: Πόσο σημαντική είναι η μαστίχα για την υγεία; – Healthweb.gr Μαστίχα: Πόσο σημαντική είναι η μαστίχα για την υγεία; – Healthweb.gr

Μια αντιστοιχη διαδικασία ίασης, επούλωσης και μετουσίωσης συμβαίνει και με την ανθρωπινη ψυχική διαδικασία όταν τραυματίζεται.

Έναν χρόνο ακριβώς μετά από την διάγνωση καρκίνου στον μαστό παρατηρώ από κάποια απόσταση αυτή την ασυνήθιστα απαιτητική εμπειρία, τι μου έχει αφήσει σαν μαθήμα ζωής και αναρωτιεμαι γιατί αρρωσταίνει το σώμα μας.  Διαβάζω το βιβλίο του Gabor Mate, O μύθος του φυσιολογικού και αναφέρεται στην συγγραφέα Εve Ensler του θεατρικού έργου Vagina Monologues. Η ίδια πέρασε καρκίνο και ψάχνοντας να κατάλάβει γιατί το σώμα της αρρώστησε το μυαλό της την πήγε σε όλες τις τραυματικές της εμπειρείες ζωής «Ηταν η εσωτερική μου ανησυχία για πενηντα εφτά ολόκληρα χρόνια ότι δεν είμαι αρκετη; Ήταν άραγε η ουρά των διακοσίων γυναικών που επαναλαμβανόταν σε εκατοντάδες μικρές πόλεις, για πολλά χρόνια, μετά από κάθε παράσταση; Μετά από κάθε ομιλία, γυναίκες στέκονταν στην ουρά για να μου δείξουν τις ουλές τους, τα τραύματά τους. Ήταν μήπως το ότι δεν είχα αρκετά όρια; Ή μήπως είχα υπερβολικά πολλούς τοίχους;» και καταλήγει…  « Είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών. Δεν είχα προχωρήσει αρκετά βαθιά στην επεξεργασία του τραύματός μου.”

Το τραύμα ζει στο ασυνείδητο και στο παρελθόν, σε ένα στάδιο ανάπτυξης πριν τον λόγο, περνάει από γενιά σε γενιά, επηρρεάζεται από το κοινωνικό, πολιτιστικό και οικονομικό περιβάλλον, είναι ζωντανό. Οσο μένει ανεπεξέργαστο και ανεξερεύνητο, φέρνει πολλές φορές χωρίς να το συνειδητοποιούμε γιατί είναι μια διαδικασία που γίνεται αργά μέσα στον χρόνο, μια απώλεια συνδεσης με τον εαυτό μας, με τις οικογένειες μας  και με τον κόσμο γύρω μας. Για να επιβιώσουμε προσαρμοζόμαστε σε αυτές τις αλλαγές, και αυτή η ρήξη με τον εαυτό μας και τον κόσμο, γίνετα η πραγματικότητα μας. Σταδιακά αρχιζουμε να πιστεύουμε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αγάπη και ασφάλεια. Το τραύμα μας ορίζει, μας κρατά δέσμαιους στο παρελθόν όσο το αγνοούμε.

Και αν εμπνευστούμε από τα μαστιχόδεντρα που μέσα από το τραύμα τους βγαίνει «χρυσάφι»; Η Χίος έχει πλούσιο ηφαιστειογενες έδαφος σε ορυκτα, πολλές σπηλιες με πετρώματα, ένα μικρόκλίμα συγκεκριμένο που ευνοέι και μια τεχνογνωσία παραδοσιακή. Ποιες είναι οι συνθήκες που μας επιτρέπουν να ξεπερνάμε το τραύμα και να το μετουσιώνουμε σε κάτι χρήσιμο για τη εξέλιξη μας;

Ευφορο έδαφος = Υποστήριξη, Ασφάλεια, Δημιουργικότητα

Μικροκλίμα = Συνεργασία, Πρωτοβουλία, Τύχη

Τεχνογνωσία = Αφοσίωση, Τέχνη, Μοίρασμα, Αγάπη

Η ίαση δεν έρχεται από μόνη της, προυπάρχουν κάποιοι παράγοντες που κάθε κοινωνία, οικογένεια και άνθρωπος πρέπει να βιώσει για να κάνει την υπέρβαση και να κάνει το τραύμα πηγή ζωής.

Η φύση ακόμα μια φορά μας διδάσκει πως να ζούμε.

«Kάπου εκέι στον κορμό ένος σχίνου, άφησα μια ευχή»

Χριστίνα Μοσχάκη